Mijn artistieke praktijk heeft zich in de afgelopen tien jaar ontwikkeld tot een ecologische praktijk waarin artistiek onderzoek, zorg en langdurige betrokkenheid samenkomen. In plaats van het landschap te representeren, werk ik in en met het landschap. Ik werk als kunstenaar, onderzoeker en mede-participant binnen meer-dan-menselijke ecosystemen, waarin mens, dier, plant en bodem onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Mijn werk richt zich op ecologische netwerken en het cultuurlandschap. Vanuit deze netwerken ontwikkel ik kennis en breng ik ecologische en landschappelijke kennis die deels verloren is geraakt opnieuw onder de aandacht. Dit doe ik door middel van co-creatie, artistiek onderzoek en het initiëren van processen van kennisontwikkeling en -overdracht, zowel in het landschap zelf als door deze processen te vertalen naar een museale of publieke context.

Ik beschouw mijn praktijk als een regeneratieve kunstpraktijk: een vorm van werken waarin de aarde niet wordt gebruikt als materiaal, maar wordt benaderd als co-creator. Centraal staat belichaamde zorg voor ecologische systemen en, waar mogelijk, het herstellen en versterken van netwerken. Kennis ontstaat daarbij door nabijheid, herhaling, aandacht en langdurige betrokkenheid. Door te werken aan plaatsgebonden en langlopende
processen ontstaan circulaire systemen waarin kunst, landbouw en ecologisch herstel niet los van elkaar bestaan. Het landschap fungeert hierin niet als decor, maar als een levend systeem dat zich in de tijd ontwikkelt en afhankelijk is van wederkerigheid.

Wandelen, veldwerk, observeren en registreren vormen een belangrijk onderdeel van mijn praktijk. Door dagelijkse aanwezigheid in het landschap ontstaat een vorm van onderzoek die gebaseerd is op directe waarneming en zintuiglijke ervaring. Deze manier van werken maakt ruimte voor andere perspectieven op natuur, ecologie en kennisproductie, waarbij niet alleen de
menselijke blik centraal staat.

Samenwerking speelt een essentiële rol in mijn praktijk. Ik werk regelmatig samen met landschapsarchitect Sandra van den Beuken en de door ons samen opgerichte stichting The Butterfly House, met ecologen, boeren, vrijwilligers, ambachtslieden, studenten en bewoners. In deze samenwerkingen komen citizen-science, community art en artistiek onderzoek samen. Door amateurs en professionals, wetenschap en lokale kennis, kunst en ambacht bij elkaar te brengen, ontstaat ruimte voor een open dialoog rondom vraagstukken als biodiversiteit, landschapsbeheer en de toekomst van het cultuurlandschap.

Mijn werk vertrekt niet vanuit abstracte theorie, maar vanuit gedeelde ervaring en gezamenlijk handelen — met de poten in de klei. Kunst fungeert daarbij als middel om verbeeldingskracht te verbinden aan ecologische en maatschappelijke vraagstukken, en om nieuwe vormen van betrokkenheid, zorg en verantwoordelijkheid voor het cultuurlandschap te ontwikkelen.

De afgelopen jaren is mijn werk te zien geweest geweest bij onder andere Bonnefanten museum, Rijksmuseum Twenthe, Kasteel Wijlre, Odapark, Van Bommel van Dam, Museum Jan Cunen, Het Nieuwe Domein, Museum Rijswijk, Villa Zebra, MARRES en Verbeke Foundation. Diverse musea hebben werken aangekocht en opdracht gegeven voor het maken van een blijvend kunstwerk in de openbare ruimte. Projecten zijn ondersteund door onder andere Mondriaan Fonds, het Cultuurfonds, Stichting Stokroos, Stichting Niemeijer Fonds, Elisabeth Strouven Fonds en Provincie Limburg.